یادداشت مهمان- سید محمد سادات اخوی- مدرس دانشگاه: شفاف بگوییم… پایان سکوت نظامی جنگ نزدیک است. پیشبینی شده بود که ترامپ پس از توقف جنگ، خبردرمانی خواهد کرد تا نشست فدرال رزرو و سفر چین را پشت سر بگذارد. قصدش کاهش قیمت نفت تا ۷۰ دلار بود اما پافشاری ایران بر مدیریت تنگه هرمز او را در این هدف ناکام گذاشت. قیمت نفت در محدوده ۱۰۰ دلار باقی ماند.
پیشبینی شده بود، ادبیات ترامپ پس از ۱۵ می با قبل از آن متفاوت است. در همین چند روز دیدیم که چقدر ادبیاتش پر از تهدید شد. ترامپ در این مدت وارد مذاکره با ایران شد.
این مدت مذاکرات دو هدف داشت. هدف اول بازآرایی لجستیکی طرفهای جنگ بود که تقریبا برای هر سه طرف جنگ محقق شد.
هدف دوم ترامپ از مذاکرات، بازگرداندن نظم بین الملل به قبل از جنگ فوریه(جنگ رمضان) بود. این اساسیترین اشتباه غرب و ترامپ بود. چرا که ایران قبل از جنگ با ایران پس از جنگ متفاوت بود.
هدف ایران از مذاکره، احیای نظم قبلی نبود بلکه ایجاد نظم جدید منطقهای و در هم شکستن معماری فیزیکی هژمون در منطقه غرب آسیا بود.
اساسا ایران از مذاکرات، رفع تحریم را نمیخواست بلکه به دنبال مدیریت بر راهبردیترین گذرگاه دنیا بود. ایران از یک کشور تحریمشونده به یک کشور تحریمکننده تبدیل شده است و از مذاکرات، تثبیت این وضعیت را میخواست.
هدف مذاکرات ایران قبل از جنگ، تبدیل به پیششرطهای مذاکرات پس از جنگ شده بود.
عدم فهم غرب از تغییر نقش ایران، موجب شکست مذاکرات شد. حالا آغاز دوباره جنگ، به شمارش معکوس افتاده. ایران اهداف مشخصی دارد.
جنگ رمضان نشان داد ایران از ساعت اول جنگ، طبق برنامه تنظیم شده و مستقل از فرماندهان پیش خواهد رفت. طراحی فرماندهان ایرانی برای هر سناریویی طبق تئوری بازیها مشخص است. همانند آنچه پس از حمله به عسلویه اتفاق افتاد و تاسیسات انرژی منطقه زیر آتش ایران رفت.
ایران حتی برای دوران سکوت نظامی جنگ هم سناریو محور جلو رفت. برای ضربه پایینتر از آستانه آغاز جنگ هم برنامه داشت. تیرهای غیبی که در این یک ماه بر پیکر ابوظبی، دوبی، اسرائیل و کشتیها نشست، نشان از طراحی دقیق نظامی ایران دارد.
آمریکا و اسرائیل با عدم درک صحیح، قصد بازی با آتش را دارند. آنچه در جنگ ۳۹روزه برایشان اتفاق افتاد با شدت بیشتر رخ خواهد داد. آسیب دیدن تأسیسات نفتی منطقه، آبشیرینکنها، تاسیسات صنعتی و… روزگار سختی برای اروپا، شرق و جنوب شرق آسیا رقم خواهد زد. تفاوت این دفعه، غیرقابل جبران بودن آسیبها در محدوده ۵ سال آینده است.
هر مرحله از جنگ، ایران را به نقطهای غیرقابل بازگشتتر و مقتدرانه تر خواهد برد. شاهد آن، ایران پس از دو جنگ اخیر است.
