به گزارش خبرگزاری تسنیم، گزارش اخیر «فارن پالسی» اعتراف جالبی دارد: ایران با تأمین ۹۰٪ زعفران جهان، عملاً نبض این بازار را در دست دارد؛ تا حدی که وقتی محصول در کشمیر هند به مشکل می‌خورد، بازار منطقه برای بقا به دسترنج کشاورز ما تکیه می‌کند. عطر و طعم دنیا متکی به ماست، اما یک جای کار می‌لنگد.

آمارها نشان می‌دهد بیش از نیمی از محصولی که در دنیا به نام «زعفران اسپانیایی» فروخته می‌شود، همان طلای سرخ ایران است که فقط در آنجا بسته‌بندی شده! ما «مبدأ زنجیره» هستیم اما دیگران ارزش اصلی را به جیب می‌زنند.

مسئله فقط یک ادویه نیست؛ هر مثقال زعفرانی که به نام ایران و با بسته‌بندی استاندارد صادر شود، تیری است به قلب محدودیت‌های اقتصادی. وقتی دنیا برای معالجه و صنعتش به این «طلای سرخ» وابسته است، چرا اجازه دهیم سود اصلی این مرجعیت علمی و کشاورزی، در ویترین‌های مادرید و دبی تقسیم شود؟

کاش روزی برسد که در هیچ فروشگاهی در دنیا، زعفران ایرانی را با نامی غیر از ایران پیدا نکنیم. این هدف، دور نیست اگر هر کدام از ما با همت جمعی و در جایگاه خودمان، به اعتبار این “نام” فکر کنیم.

انتهای پیام/