به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش می‌دهند افرادی که مهارکننده‌های CGRP (پپتید مرتبط با ژن کلسی‌تونین) مصرف می‌کنند، در مقایسه با افرادی که سایر داروهای میگرن را مصرف می‌کنند، ۲۵ درصد خطر ابتلا به گلوکوم کمتری دارند.

«چین هسیانگ ونگ»، محقق ارشد و دانشیار بالینی در دانشگاه براون در ایالت رود آیلند، در یک بیانیه خبری گفت: گلوکوم یکی از علل اصلی نابینایی است و شواهد، میگرن را با افزایش خطر گلوکوم مرتبط دانسته است، زیرا هر دو بیماری بر ظرفیت رگ‌های خونی مغز برای تغییر جریان خون در پاسخ به محرک‌ها تأثیر می‌گذارند.

ونگ گفت: از آنجایی که مهارکننده‌های CGRP به تنظیم انقباض رگ‌های خونی و التهاب در سیستم عصبی کمک می‌کنند، این امید وجود داشته است که این داروها بتوانند برای سلامت چشم در افراد در معرض خطر گلوکوم مفید باشند.

طبق گفته کلینیک کلیولند، این داروها با کاهش سطح CGRP بدن، پروتئینی که معمولاً با گسترش رگ‌های خونی در کنترل فشار خون موثر است، به پیشگیری از میگرن کمک می‌کنند.

افراد مبتلا به میگرن معمولاً سطح اضافی CGRP دارند که تصور می‌شود اعصاب مغز را به گونه‌ای فعال می‌کند که سیگنال‌های درد را بدتر و طولانی‌تر می‌کند.

با این حال، محققان در یادداشت‌های پیش‌زمینه گفتند که CGRP همچنین در گلوکوم نقش دارد، وضعیتی که در آن فشار مایع در داخل چشم فرد ایجاد می‌شود و در نهایت به عصب بینایی آسیب می‌رساند و منجر به از دست دادن بینایی و نابینایی می‌شود.

محققان گفتند که پروتئین CGRP به طور گسترده در اعصاب و رگ‌های خونی چشم یافت می‌شود و مطالعات حیوانی نشان داده است که افزایش CGRP می‌تواند فشار مایع داخل چشم را افزایش دهد.

برای مطالعه جدید، محققان بیش از ۳۶۸۰۰ نفر را که بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ از مهارکننده‌های CGRP برای پیشگیری از میگرن استفاده می‌کردند، با همان تعداد که سایر داروهای پیشگیری از میگرن را مصرف می‌کردند، مقایسه کردند.

داروهای گروه مهارکننده CGRP شامل ارنوماب، فرمنزوماب، گالکانزوماب، اپتینزوماب، آتوگپانت و ریمگپانت بودند.

داروهای گروه غیر مهارکننده CGRP شامل والپروات، توپیرامات، فلوناریزین، کاندزارتان، لیزینوپریل، متوپرولول، پروپرانولول، نادولول، آمیتریپتیلین و ونلافاکسین بودند.

نتایج نشان می‌دهد که حدود ۰٫۴٪ از افراد گروه CGRP به گلوکوم مبتلا شدند، در حالی که این رقم برای افرادی که سایر داروهای میگرن را مصرف می‌کردند، ۰٫۶٪ بود.

محققان دریافتند که کاهش خطر گلوکوم فقط در مهارکننده‌های CGRP که از آنتی‌بادی‌های مونوکلونال استفاده می‌کنند، یافت می‌شود: ارنوماب، فرمنزوماب، گالکانزوماب و اپتینزوماب.

نتایج نشان می‌دهد که بیماران مبتلا به میگرن که مهارکننده‌های آنتی‌بادی مونوکلونال CGRP مصرف می‌کردند، در مقایسه با افرادی که انواع دیگر مهارکننده‌های CGRP مصرف می‌کردند،۲۳ درصد کمتر در معرض ابتلا به گلوکوم بودند.

ونگ گفت: مطالعات بیشتری برای تأیید این نتایج مورد نیاز است، اما یافته‌ها ممکن است به ما در درک بهتر میگرن و گلوکوم کمک کند.