اکنون که کشور در شرایط آتش‌بس قرار دارد و با توجه به اهمیت راهبردی این شرکت در تأمین زنجیره فولاد کشور، تسریع در بازسازی و بازگشت کامل به مدار تولید این واحد بزرگ صنعتی ضرورتی انکارناپذیر است که علاوه بر دمیدن نفس تازه در روح صنعت کشور، امید را به به سفره ده‌ها هزار کارگر مستقیم و غیرمستقیم باز می‌گرداند.

با این حال، محدودیت‌های انرژی به ویژه در حوزه تأمین برق که در سال‌های اخیر از آن به یکی از چالش‌های اصلی توسعه و افزایش تولید می‌توان نام برد؛ پس از جنگ اخیر، به مانع اصلی در مسیر بازسازی بخش‌های آسیب‌دیده واحد‌های صنعتی به ویژه شرکت فولاد خوزستان تبدیل شده است. ادامه این وضعیت نه‌تنها روند احیای تولید را با تأخیر مواجه می‌کند، بلکه می‌تواند تبعات گسترده‌تری در بازار فولاد، اشتغال و صادرات کشور به همراه داشته باشد.

بدیهی است که نمی‌توان از ضرورت احیای تولید سخن گفت، اما در عمل زیرساخت حیاتی آن یعنی انرژی را با محدودیت مواجه کرد. این دوگانگی، نه‌تنها روند بازسازی فولاد خوزستان را با چالش جدی روبه‌رو کرده، بلکه پیام نگران‌کننده‌ای برای زنجیره تامین فولاد کشور نیز به همراه دارد.

در این میان وزارت نیرو در جایگاهی است که می‌تواند و باید این مانع را از پیش روی شرکت‌های بزرگ بردارد. هماهنگی مؤثر با شرکت‌های بزرگ تولیدی و تعریف یک مسیر مشخص برای تأمین پایدار برق در دوره بازسازی، دیگر یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت فوری است. تأخیر در این زمینه، به‌معنای تعویق در بازگشت تولید، کاهش ظرفیت صنعتی و از دست رفتن فرصت‌های اقتصادی خواهد بود.

بازسازی فولاد خوزستان، آزمونی برای سنجش میزان اولویت‌دهی وزارت نیرو در شرایط بحران است؛ آزمونی که نتیجه آن، فراتر از یک کارخانه، به کل اقتصاد کشور گره خورده است.