با وجود جنگ‌ها، تنش‌ها در خلیج فارس، فروش نفت ایران به چین با یوان، و حتی کاهش نقش آمریکا در تضمین امنیت انرژی منطقه، دلار همچنان ارز مسلط جهان باقی مانده است. چرا؟ چون قدرت واقعی دلار نه در چاه‌های نفت عربستان و نه در ناوهای هواپیمابر آمریکا، بلکه در شبکه عظیم بانکداری جهانی و بازار «یورودلار» نهفته است؛ سیستمی که طی آن بانک‌های خارج از آمریکا نیز دلار خلق می‌کنند، وام می‌دهند و تجارت جهانی را با دلار تأمین مالی می‌کنند.

امروز حدود ۴۰ درصد کل دلارهای جهان خارج از خاک آمریکا ایجاد می‌شود؛ رقمی که نشان می‌دهد سلطه دلار بسیار فراتر از سیاست نفتی واشنگتن یا روابطش با ریاض است. در واقع، نفت به دلار قیمت‌گذاری شد چون زیرساخت مالی دلاری از قبل وجود داشت، نه اینکه دلار به‌خاطر نفت قدرتمند شده باشد.

بنابراین اگرچه ممکن است افسانه پترو‌دلار در حال فروپاشی باشد، اما این به معنای پایان هژمونی دلار نیست. تهدید واقعی برای دلار زمانی آغاز می‌شود که اعتماد به شبکه مالی جهانی دلاری و حمایت فدرال رزرو از آن تضعیف شود؛ نه زمانی که نفت‌فروشان خاورمیانه ارز دیگری را برای معاملات خود انتخاب کنند.