از همان اسفند سال گذشته تلاش‌هایی شد تا دسترسی به اینترنت بین‌الملل برای این افراد باز شود. همینطور سایت‌هایی که بیشتر مردم به آنها نیاز دارند (نظیر جست‌وجوی گوگل) بعد از مدتی، باز شدند و تلاش برای بازکردن سایت‌های خارجی بیشتری ادامه دارد.
برخی تصور و حتی بیان می‌کنند که اینترنت در ایران قطع است! درحالی‌که دسترسی به اینترنت و استفاده از خدمات فضای مجازی برای عموم باز است اما دسترسی از داخل به اینترنت بین‌الملل محدود شده و دسترسی از خارج به داخل نیز برای پیشگیری از هک و حملات سایبری، بسته شده‌است.
روشن است که محدودیت دسترسی به اینترنت بین‌الملل، برای مردم خوشایند نیست و دردسرها و دلخوری‌هایی ایجاد می‌کند.
با این محدودیت و دلخوری، به ۲روش می‌توان برخورد کرد:
۱٫ با بزرگنمایی مشکلات مردم از قطعی اینترنت بین‌الملل، تلاش کنیم مردم از این محدودیت، بیشتر احساس درد کنند و صدای اعتراضشان بلند شود تا نهایتا مسئولان امنیت سایبری، تحت فشار افکارعمومی، عقب‌نشینی و اینترنت بین‌المللی را باز کنند.
۲٫ تلاش کنیم مردم، قطعی اینترنت بین‌الملل را هرچه کمتر احساس کنند. با کارهایی نظیر بازکردن اینترنت بین‌الملل برای کسانی که برای کارشان نیاز ضروری به تماس بین‌الملل دارند همینطور با بازکردن سایت‌هایی که مردم زیاد از آنها استفاده می‌کنند.
انصافا کدام روش به نفع مردم است و کدام گروه بیشتر نگران دسترسی مردم به اینترنت هستند؟

کسانی که با خط‌های سفیدشان در توییتر، طوری از خفه‌شدن مردم به‌خاطر اینترنت می‌نویسند که اعصاب‌ها خردتر، خشم بیشتری برانگیخته و سرمایه اجتماعی فرسوده‌تر شود؟ یا کسانی که سعی می‌کنند ضمن گسترش دسترسی عموم به سایت‌های خارجی بیشتر، امنیت سایبری کشور حفظ شود و خدمات پرداخت، آموزش، خرید، تماشای فیلم و… پایدار و مستمر بماند؟
متأسفانه شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد گروه اول حتی برای گسترش دسترسی مردم به سایت‌های خارجی مانع‌تراشی می‌کنند!

تزویر و سوءاستفاده سیاسی از خطرات امنیتی و تلاش برای واردکردن درد بیشتر به مردم از محدویت اینترنت، شرم‌آور است و باید جلوی آن ایستاد. کسانی که در رسانه‌ها برای قطعی اینترنت، اشک تمساح می‌ریزند و آن پشت، مانع دسترسی عمومی به سایت‌های خارجی مورد نیاز عموم می‌شوند، باید پاسخگو باشند.

۱۷۳۰۲